บทที่ 6 อุ้มท้อง 1
“เหตุใดท่านถึงกล่าวเช่นนั้น สตรีนางหนึ่งได้รับโอกาสอันงามถึงเพียงนี้ ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีหรือ”
เหอชิงหันมามองไป๋ลู่เถียน ซึ่งไม่ได้พอกผิวและแต่งหน้า หากเปิดเปลือยผิวที่เป็นด่างให้ผู้คนเห็นอย่างชัดเจน
คราแรกที่พบกัน ได้เห็นหน้าสตรีที่อี้ฟานให้มาพบ เหอชิงยอมรับว่าตกใจมิน้อย ทว่าพอคุ้นชินแล้ว ต้องยอมรับว่าไป๋ลู่เถียนเป็นสตรีงามล้ำผู้หนึ่ง งามมากเสียด้วยซ้ำ หากนางวาดสีบนหน้า ดั่งเช่นโฉมงามในเมืองหลวง
ด้วยไป๋ลู่เถียน มีดวงตากลมโตคล้ายมีน้ำหล่อเลี้ยงอยู่ตลอดเวลา จมูกโด่งสวย ริมฝีปากอวบอิ่มดูเย้ายั่วไร้สีแดงจากชาด หากเป็นสีที่เกิดตามธรรมชาติ ซึ่งอมชมพูและดูมันวาว
“โถ ข้าแค่อิจฉานางผู้นั้นน่ะสิ แล้วมีอย่างที่ไหน ซือหม่าปันโสดมาตั้งสิบปีกลับอยากได้ก้อนกรวด ก้อนหินไร้ค่ามาเป็นหญิงข้างกาย และแม่นางผู้นั้นยังหายตัวไปอย่างลึกลับหลังอุ่นเตียงกันเสียด้วย ข้าคิดว่านางอาจเป็นปีศาจจิ้งจอก ใช้วิชามารแกล้งปั่นหัวซือหม่าปันให้ลุ่มหลง เอ...หรือว่าจะเป็นฝ่ายอริเขา ที่คิดร้ายต่อซือหม่าปัน จึงทำเรื่องน่าสงสัยเช่นนี้”
เหอชิงกล่าวเป็นตุเป็นตะ ฟังแล้วไป๋ลู่เถียนก็ได้แต่ส่ายหน้า
“เอ แล้วแม่บ้านเหอรู้ได้เยี่ยงไรว่า ซือหม่าผู้นั้นกำลังโหยหาหญิงสาวผู้เป็นปริศนา”
เหอชิงคันปากยิบ ๆ สุดท้ายจึงหลุดปาก
“ข้าย่อมรู้ทุกเรื่อง ในเมื่อคุณชายฟาน ให้ข้าคอยสืบ...!”
แม่บ้านเผลอกล่าวถึงอี้ฟานจึงรีบหยุดเสียอย่างนั้น ราวกับมีสิ่งปิดบัง
จากนั้นก็ชี้มือไปยังรูปภาพของสตรีที่ปันเส้าเฟิงอยากพบหน้าในยามนี้ แม้ไม่ถึงกลับพลิกแผ่นดินตามหา ทว่าการที่เขาจ้างนักเล่านิทาน กล่าวถึงเรื่องสตรีที่อุ่นเตียงด้วย และวาดภาพนางให้คนทั้งเมืองหลวงเห็น นับว่าเป็นเรื่องดี ตามประสงค์ที่ไป๋ลู่เถียนได้วางแผน
เหอชิงก้าวไปยังป้ายที่ถูกติดประกาศไว้ มองแล้วมองอีก ก็ให้ฉงนใจ กระทั่งหันหน้ากลับมา และเห็นไป๋ลู่เถียนยิ่งสังหรณ์ใจแปลก ๆ
“เฮ้อ สตรีคนใดกันงามหยาดเยิ้มได้เพียงนั้น เสียแต่คนวาด คงเติมแต่งมากไปสักหน่อย ปากเอย คิ้วเอย ดูแล้วราวกับนางฟ้า นางสวรรค์ ไม่เห็นเหมือนคนเดินดิน!”
แม่บ้านว่าและคิดในใจ หากไม่เอ่ยออกมาภาพดังกล่าวละม้ายคล้ายไป๋ลู่เถียนมากถึงสามส่วนเลยทีเดียว ผิดแต่สตรีตรงหน้าซึ่งอี้ฟานอยากพบหน้ายังเป็นสาวน้อย ดูซื่อและบริสุทธิ์เกินกว่าจะเป็นหญิงงามร่านสวาทดั่งในรูปภาพ ซึ่งผู้คนกล่าวขานกันว่านางปรนเปรอความสาวและบ้าบิ่นถึงขั้นมีความสามารถทำให้ปันเส้าเฟิงบอกรักไปถึงห้ารอบในคืนเดียว!
ไป๋ลู่เถียนใช้เวลานั่งรถม้าเกือบหนึ่งชั่วยาม เส้นทางที่ออกจากเมืองหรูฉางนับว่าคดเคี้ยว สองข้างทางมีแต่ป่าเขา ตัวนางไม่ชอบใจและระแวงมาก ทว่าอย่างไรเรื่องนี้มันต้องเกิดขึ้น นางย่อมต้องไปพบอี้ฟาน และเขาจะเป็นฝ่าย พานางเดินเข้าคฤหาสน์สกุลปันในฐานะลูกสะใภ้ปันเส้าเฟิง ส่วนสิ่งที่จะเกิดต่อจากนั้น ไป๋ลู่เถียนย่อมพลิกสถานการณ์ให้ตนมีแต้มเหนือทุกคน
แน่นอนทุกอย่างนับจากนี้ไม่ง่าย แต่สตรีที่มาจากโลกอื่น มีชีวิตโลดแล่นในนิยายเรื่องนี้อีกครั้งในบทบาทนางร้าย ไฉนจะยอมให้ทุกอย่างเดินเส้นทางเดิมอีกเล่า
รถม้าจอดพักชั่วครู่ เนื่องจากเบื้องหน้าเส้นทางมีขบวนศพผ่านมาพอดี ตอนนั้นไป๋ลู่เถียนเอ่ยถามเหอชิง ผู้อ้างตัวว่าเป็นแม่บ้านของอี้ฟาน ทว่าฝ่ายนั้นกลับไม่ไขสิ่งใดให้กระจ่าง บอกเพียงคร่าว ๆ ว่า สถานที่นัดพบอยู่ห่างจากเมืองหลวงสักหน่อย นั่นเป็นเพราะ อี้ฟานมีสิ่งที่ต้องจัดเตรียมเพื่อให้ทันวันที่เขาต้องกลับคืนสู่คฤหาสน์ของบิดา
“หลังจากทุกอย่างที่เตรียมการไว้สำเร็จลุล่วง พยัคฆ์ก็จะกลับคืนถ้ำเสือในคฤหาสน์หลังใหญ่”
ด้วยคำพูดดังกล่าว ดึงให้ไป๋ลู่เถียน ย้อนถึงสิ่งต่าง ๆ และมันพุ่งไปมาในหัว ยิ่งคิดยิ่งคับแค้นใจ
ที่เป็นเช่นนั้น เพราะนางถูกอดีตคนเคยรักกันในวัยเด็กเพิกเฉยต่อสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน ยามนี้ต้องแบกหน้าไปพบอี้ฟาน ชายซึ่งล้มเหลวในทุกด้าน ให้ดีสักหน่อยก็คือเขาเป็นลูกชายของปันเส้าเฟิง ผู้ที่นางจะเกาะขาทองคำในวันข้างหน้า
“แม่บ้านเหอ หมายความเช่นไรหรือ”
น้ำเสียงไป๋ลู่เถียนห้วนกระด้าง ไม่อ่อนหวานอย่างก่อนขึ้นรถม้า
“คุณชายฟานไม่ใช่คนธรรมดาหรอกนะ เขาคือลูกชายคนเดียวของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในแคว้นนี้เชียวละ เช่นนั้นแม่นางเถียน จงทำตัวให้ดี ๆ” เหอชิงว่า และมองใบหน้าเป็นด่างดวงของไป๋ลู่เถียนก่อนส่ายหน้าราวกับไม่พอใจ
“ใบหน้าเจ้า หากปกปิดด้วยแป้ง หรือครีมพอกจะทำให้ดูงดงาม เช่นสตรีทั่วไปใช่หรือไม่”
ไป๋ลู่เถียนไม่ได้ตอบทันที แต่ถามกลับ
“ข้าเป็นโรคด่างขาว ไม่ใช่โรคติดต่อผู้อื่น อีกทั้งตัวข้าเลือกเกิดไม่ได้ แต่หากทำให้ท่านไม่สบายใจ ข้าจะแต่งหน้า แต้มสีสันให้งดงามดั่งเช่นสตรีทั่วเมืองหลวงย่อมได้”
“โถ แม่นางเถียนกล่าวราวกับน้อยเนื้อต่ำใจ ข้าเพียงสอบถามเพราะ ไม่อยากให้เจ้าต้องอับอายสายตาผู้อื่น หากต้องถูกดูแคลน!”
เอ่ยแล้วเหอชิงก็หันไปสนใจสิ่งอื่น ฝ่ายไป๋ลู่เถียนนึกย้อนถึงเรื่องราวที่นางจดจำได้ เมื่อชาติก่อนอันเกิดขึ้นในนิยายเรื่องนี้ โดยมีอดีตคนรักของนางเจิ้งเสี่ยวหยวนกับเฉินมี่เป็นคู่หญิงโฉดชายชั่ว
โดยเส้นเรื่องเดิมนั้น ไป๋ลู่เถียนหลังจากเสียใจเพราะต้องการบีบบังคับเจิ้งเสี่ยวหยวนให้แต่งงานด้วย นางทำตัวเหลวไหลเมาสุราอย่างหนัก กระทั่งตกเป็นของอี้ฟานอย่างไม่เต็มใจ ฝ่ายนั้นติดการพนัน ทั้งยังเงินขาดมือ เมื่อได้พบไป๋ลู่เถียนก็กระโดดเข้าใส่ ดังนั้นนางจึงได้เป็นภรรยาอีกฝ่ายอย่างไม่เต็มใจ
